ഇവിടെ പൊള്ളുന്ന ചൂടാണ്

അകത്തും പുറത്തും

ഇതൊരു സമാവറിന്റെ ജന്മം

അഗ്നിജം വിളയുന്ന മണ്ണില്‍

അന്നം തേടിയെത്തിയവരുടെ

അകക്കാമ്പില്‍ വിളയുന്നതഗ്നിയാണ്

ഇവിടെ ഇരുന്ന് എന്റെ കൂട്ടുകാരാ

നാളെയെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നങ്ങള്‍ നെയ്യരുത്

ഇന്നിനെക്കുറിച്ചും മറന്നേക്കുക

ഇന്നലെകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍

അതോര്‍ത്തെടുത്ത് നെടുവീര്‍പ്പിടുക.

(സമാവര്‍ – പഴയ ചായക്കടകളില്‍ ഉള്ളിലും പുറത്തും തീയിട്ട് കത്തിച്ച് ചായക്ക് വെള്ളം തിളപ്പിച്ചിരുന്ന പിച്ചള  പാത്രം)

തിരിച്ചറിവുകള്‍

കാഴ്ച്ചയില്‍ നിന്ന്

മറഞ്ഞുപോയത്

മറന്ന് പോകാതെ

മന:പാOമാക്കണം. 

അടുത്തറിഞ്ഞപ്പൊള്‍

‍അകന്നു പോയത്

അകത്തു സൂക്ഷിച്ച്

അയവിറക്കണം. 

നിലാവുദിക്കാതെ

നിഴലുപരക്കുമോ

നിഴലിന്റെ നിനവില്‍

‍അഴലാതിരിക്കണം. 

കുറഞ്ഞുപോയത്

സ്നേഹമാണെങ്കില്‍

നിറമനസ്സാലെ

പുണര്‍ന്ന് നേടണം. 

ഇണക്കമെന്നത്

പിണക്കമില്ലെങ്കില്‍

തണുത്ത ജീവന്റെ

മിടിപ്പു മാത്രം. 

അഗ്നി ശലഭങ്ങള്‍

ആളുന്ന വെയിലിന്റെ

അടിയേറ്റു വീണൊരീ

ഇടയന്റെ നെഞ്ചിലെ

കുറുകുന്ന ജീവനെ

കൈവിട്ടുപോകാതെ

കനിവിന്റെ നനവൊഴിച്ചു-

ണര്‍ത്തുന്നതാരാവോ.

അതിരില്ലാ സ്വപ്നത്തിന്‍

‍ചിറകേറിപ്പറക്കുവാന്‍

‍പണയമായ് വെച്ചൊരാ

പണിതീരാ വീടിന്റെ

കടം വീടും മുമ്പേ

ചിറകറ്റു വീണുവോ

വെറും പിണമായി മാറിയോ…

(മറയുന്ന ബോധത്തിന്‍

‍അടിത്തട്ടിലെവിടെയൊ

ഓര്‍മ്മകള്‍ പരിഹാസച്ചി-

രിയുതിര്‍ക്കുന്നുവോ) 

നഷ്ടവസന്തങ്ങള്‍

അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് അര്‍ത്ഥമില്ലാത്തിടം

മൌനം വാചാലമാകുമിടം

അവിടെ ഞാനും നീയും

പിന്നെ നിലാവും നിഴലും മാത്രം.

പ്രണയം പെയ്തൊഴിയുവോളം

പ്രഭാതം വിരുന്നെത്താതിരിയ്ക്കാന്‍

പ്രപഞ്ചം കീഴ്മേല്‍ മറിക്കണം നമുക്ക്

നിശാഗന്ധിയും നിലാവും

രാവിന്റെ രാജസദസ്സലങ്കരിക്കുമ്പോള്‍

രാപ്പടികള്‍ നമുക്കായ് പാട്ടുപാടും.

അവിടെ അനന്തവിഹായസ്സോളം

നമ്മില്‍ ആനന്ദം അലയടിക്കും

അതിനായ് കാത്തിരിക്കുക.

നഷ്ട നിമിഷങ്ങളെയോര്‍ത്ത്

നെടുവീര്‍പ്പുതിര്‍ക്കാതെ

നല്ല നാളെക്കായ്

 കാതോര്‍ത്തിരിക്കുക.

മരുഭൂമിയില്‍ മഴ പെയ്യുമ്പോള്‍

“ഇന്ന് ചെലപ്പൊ മഴ പെയ്തേക്കും“. ആകാശത്ത് പതിവിന് വിപരീതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട കാര്‍മേഘങ്ങളെ നോക്കി പാലക്കാട്ടുകാരന്‍ ഷാഹുല്‍ ഹമീദ് അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അറിയാതെ ഉള്ളൊന്നു കുളിര്‍ത്തു. ഇവിടെ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ മഴയെന്ന് പറയുന്നത് കൊണ്ടാടപ്പെടേണ്ട ഒരു സംഭവമാണ്. വര്‍ഷത്തില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ വട്ടം മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒരപൂര്‍വ്വ സംഗതി. മഴയുടെ മഹോത്സവമാസ്വദിക്കാന്‍ മഴക്കാലം നോക്കി നാട്ടില്‍ പോകുന്ന എനിക്ക് ഇവിടെ വീഴുന്ന ഓരോതുള്ളി മഴനീരും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ഒരനുഭൂതിയാണ്. “മഴ”, ഹാ.. എത്ര മനോഹരമായ വാക്ക്. ഇവിടെ ഈ ചുട്ട് പൊള്ളുന്ന ഊഷരഭൂമിയിലിരുന്ന് മഴയെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ മനസ്സില്‍ ഓര്‍മ്മകളുടെ മധുമഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. ഋതുഭേദങ്ങളുടെ സംഗീതം നഷ്ടമായ ഞങ്ങള്‍ മരുഭൂമിയുടെ തടവുകാര്‍ക്ക് പ്രകൃതി ഒരോര്‍മ്മത്തെറ്റുപോലെ കൊണ്ട് തരുന്ന മഴമേഘങ്ങള്‍ സമ്മാനിക്കുന്ന ഗൃഹാതുരത്വം, അനിര്‍വ്വചനീയമാണത്. ചുട്ടുപഴുത്ത മണല്‍ത്തരികള്‍ക്ക് മേലെ മഴത്തുള്ളികള്‍ വീണാല്‍ നാട്ടില്‍ പുതുമഴപെയ്യുമ്പോള്‍ മണ്ണില്‍ നിന്നുയരാറുള്ള നറുമണത്തിനായി ഞാന്‍ മൂക്കുവിടര്‍ത്തി നടക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ ചത്തുണങ്ങിയ മണല്‍ത്തരികളെയുണര്‍ത്താന്‍ സാക്ഷാല്‍  അമൃതവര്‍ഷത്തിനുമാവില്ലെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനാ പരിപാടി നിര്‍ത്തി. ഇതിവിടെ മരുഭൂമിയിലെ കഥ.  കിലോമീറ്ററുകളോളം ഒരു മണല്‍ത്തരിപോലും പുറത്ത് കാണാനാവാത്ത വിധം കോണ്‍ക്രീറ്റില്‍ പൊതിഞ്ഞു വെച്ച വന്‍പട്ടണങ്ങളിലെ കഥയും വ്യത്യസ്ഥമല്ല. മഴയെന്ന വികാരം അവിടെയുള്ള മലയാളികളുടെ ഗൃഹാതുരത്ത്വത്തെ എത്രമാത്രമുണര്‍ത്തുമെന്ന് ഒരിക്കല്‍  ഞാന്‍  കണ്ടറിഞ്ഞതാണ്. അന്നൊരു മഴ ദിവസം, അബുദാബിയിലെ ഒരു റെസ്റ്റാറന്റിലിരുന്ന് ഒരു ചുട് കാപ്പി ആസ്വദിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഞാനാ കാഴ്ച് കണ്ടത്.  അപൂര്‍വ്വ വിരുന്നുകാരനായ മഴയെ കണക്കിലെടുക്കാതെ നിര്‍മ്മിച്ച രാജവീഥികള്‍ ഒരു ദിവസം നിറുത്താതെ പെയ്ത മഴയില്‍ നിറഞ്ഞ് ഒരു തോടായി മാറിയിരുന്നു. വെള്ളം കെട്ടി നിന്ന് റോഡില്‍ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാനാവാതെ നിര്‍ത്തിയിട്ട കാറില്‍ ഡ്രൈവിങ് സീറ്റിലിരുന്ന മദ്ധ്യവയസ്കന്‍ സൈഡ് ഗ്ലാസ് താഴ്ത്തി പുറത്ത് കെട്ടി നിന്ന മഴ വെള്ളത്തിലേക്കെന്തോ വെച്ചു. അത് ഒഴുകിപ്പോകുന്നത്  ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിന്റെ കൌതുകത്തോടെ അയാള്‍ നോക്കിയിരുന്നു. അതൊരു കടലാസ് വഞ്ചിയായിരുന്നു. പൂര്‍വ്വ സ്മൃതികളുടെ കടലാസുവഞ്ചി. തന്നോടൊപ്പം കാറിലിരുന്ന മകന്റെ നോട്ട് പുസ്തകത്തില്‍ നിന്ന് ഒരു താള്‍ ചീന്തിയെടുത്ത് എന്തോ വലിയ കാര്യം ചെയ്യും പോലെ മടക്കി കളിവഞ്ചിയുണ്ടാക്കിയ ആ അഛനെ മകന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കിയുരുന്നിട്ടുണ്ടാവണം

. 

ഒരു വന്നേരിക്കാരന്റെ ധര്‍മ്മ സങ്കടങ്ങള്‍

ഒരു വന്നേരിക്കാരനാവുക എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഒരുചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാവുക എന്നാണര്‍ത്ഥം. ഞാന്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന നാടും അതിനു ചുറ്റുമുള്ള പ്രദേശങ്ങളും  ചേര്‍ന്ന് വന്നേരി നാട് എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന   ഒരു    ഭൂവിഭാഗത്തിന്  ചുറ്റുമായാണ്   ഒരു   കാലത്ത്   മലയാളനാട്   സ്പന്ദിച്ചിരുന്നത്  എന്ന ബോധം  എന്നില്‍  അഭിമാനമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട് എങ്കിലും   വായിച്ചും കേട്ടുമറിഞ്ഞതില്‍ നിന്നുപരിയായി   അറിയാനും    അനുഭവിക്കാനുമായി   കാലം  ഞങ്ങള്‍ക്കായി ഒന്നും   കരുതി വെച്ചില്ല എന്ന തിരിച്ചറിവ് എന്നിലുണര്‍ത്തുന്ന നിരാശയാണ് എന്റെ നാടിനെക്കുറിച്ച്  കൂടുതലറിയാന്‍   ശ്രമിക്കാന്‍  എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. വന്നേരി  നാടെന്നും  പെരുമ്പടപ്പ്  സ്വരൂപമെന്നും  ചിത്രകൂടമെന്നുമെല്ലാമുള്ള പേരുകള്‍ വന്നേരി സ്കൂളിലെ കാലിളകിയ ബെഞ്ചിലിരുന്ന്  നൂറ്റൊന്നാവര്‍ത്തി  ചൊല്ലിയുറപ്പിക്കുമ്പോഴും അത്  ഞങ്ങളുടെ സ്വത്ത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഞങ്ങള്‍ക്കോ,  അത്  ഞങ്ങളെ  ബോധ്യപ്പെടുത്തിത്തരാനുള്ള  ഉത്തരവാദിത്ത  ബോധമോ  ഔചിത്യമോ  ഞങ്ങളുടെ ചരിത്രാധ്യാപകര്‍ക്കോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ഫലഭൂവിഷ്ടതയും ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ആവാസ സുഖപരതയും ആ പ്രദേശത്തിന്റെ നിര്‍മ്മിതിയിലും അപനിര്‍മ്മിതിയിലും വഹിക്കുന്ന പങ്ക് എത്രത്തോളമുണ്ടെന്നതിന് തെളിവ് തേടി മറ്റെങ്ങും പോകേണ്ടതില്ല. ഇവിടെ പെറ്റ് പെരുകിയവരും കുടിയേറിപ്പാര്‍‍ത്തവരും ചേര്‍ന്ന് രൂപപ്പെട്ട ഒരു ജനസമൂഹം തലമുറകളായി ഉഴുതുമറിച്ച ഈ ഉര്‍വ്വരഭൂമിയുടെ അടിത്തട്ടിലെവിടെയോ സമ്പന്നമാ‍യ  ഇന്നലെകളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ അന്വോഷിച്ച് ചെല്ലാന്‍ അവകാശികളില്ലാതെ അനാഥമായി കിടക്കുന്നുണ്ടാവണം.

സെപ്ത. 11 ഉം ഞാനും.

ഇന്ന് സെപ്തമ്പര്‍ 11. ആധുനിക ലോക ചരിത്രം സെപ്തമ്പര്‍ 11ന് മുന്‍പും പിന്‍പും എന്ന് തരം തിരിച്ച് പറയാന്‍ ഭാവിയില്‍ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ തയ്യാറായാലും ഇല്ലെങ്കിലും എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ സെപ്തമ്പര്‍ 11ന് മുന്‍പും പിന്‍പും എന്ന കാല ഗണനയുടെ പ്രാധാന്യം എനിക്ക് നിഷേധിക്കാനാവില്ല. കാരണം ഒരു സെപ്തമ്പര്‍ 11 നാണ് ഞാന്‍ വിവാഹിതനായത്. ഒരു വ്യാഴവെട്ടക്കാലമായി എന്റെ മറുപാതിയായി എന്നോടൊപ്പമുള്ള, സ്നേഹ നിധികളായ രണ്ട് തങ്കക്കുടങ്ങളെ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍ക്കായി ഈ ബ്ലോഗ് ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.